Resuscitation Fellow مرجع فارسی احیا، اورژانس و مراقبت‌های بحرانی

خانه › الگوریتم‌ها › الگوریتم احیای داخل بیمارستان

الگوریتم احیای داخل بیمارستانIn-hospital Resuscitation Algorithm

احیابازبینی: ۹ مهر ۱۴۰۵· ۵ دقیقه مطالعه

بر پایهٔ: Resuscitation Council UK — In-hospital Resuscitation (2025)

در بیمارستان، بیشتر ایست‌های قلبی چند ساعت قبل قابل پیش‌بینی بوده‌اند. این الگوریتم هم بیمارِ در ایست را پوشش می‌دهد و هم بیمارِ در آستانهٔ ایست.

گزارش اشکال در این مطلب
شروع

بیمارِ افتاده یا بیمارِ بدحال

ایمنی را بررسی کن و بلند کمک بخواه — هیچ‌وقت تنها نمان.

ارزیابی

آیا نشانه‌های حیات دارد؟

بله

مسیر بیمارِ بدحال — ارزیابی ABCDE

خیر

مسیر ایست قلبی — تیم احیا را فراخوان کن

مسیر ایست قلبی

تیم احیا را فراخوان کن · احیای ۳۰ به ۲ با اکسیژن و وسایل کمکی راه هوایی

  • شمارهٔ تیم احیای مرکز خودت را از بر باش — دنبال شماره گشتن، وقت تلف کردن است
  • پدها یا پدال‌ها را بچسبان و ریتم را ارزیابی کن
  • در صورت ریتم قابل شوک، بدون معطلی شوک بده
  • با رسیدن تیم، به الگوریتم احیای پیشرفته منتقل شو
مسیر بیمارِ بدحال

ارزیابی و درمان هم‌زمان ABCDE

در هر حرف، مشکل را همان‌جا درمان کن و بعد برو حرف بعد. اکسیژن، پایش کامل، راه وریدی.

  • A — راه هوایی: باز است؟ صدای غیرطبیعی؟
  • B — تنفس: RR، SpO₂، سمع، گاز خون
  • C — گردش خون: نبض، فشار، پرشدگی مویرگی، لاکتات، برون‌ده ادراری
  • D — عصبی: AVPU یا GCS، مردمک، قند خون
  • E — سایر: دما، پوست، شکم، داروها، نمودارها
تشدید مراقبت

اگر بیمار بد است یا بدتر می‌شود، سطح مراقبت را بالا ببر

منتظر بدتر شدن نمان. تماس با سنیور، تیم مراقبت بحرانی یا تیم واکنش سریع — بر پایهٔ NEWS2 و نگرانی بالینی.

تحویل

تحویل ساختاریافته با چهارچوب SBAR

وضعیت (Situation) · زمینه (Background) · ارزیابی (Assessment) · توصیه (Recommendation). تصمیم دربارهٔ سقف درمان و وضعیت DNACPR را هم مشخص و مستند کن.

چرا این الگوریتم دو مسیر دارد

بیشتر ایست‌های قلبی داخل بیمارستان ناگهانی نیستند. در ساعت‌های پیش از ایست، علائم حیاتی غیرطبیعی ثبت شده‌اند و کسی یا ندیده، یا دیده و تشدید نکرده است.

به همین دلیل الگوریتم بیمارستانی، بر خلاف BLS خیابانی، از همان ابتدا دو مسیر دارد: یکی برای بیمارِ در ایست، و یکی برای بیمارِ در آستانهٔ ایست.

نارسایی شاخهٔ آوران

در تحلیل مرگ‌های قابل پیشگیری بیمارستانی، الگوی تکرارشونده‌ای وجود دارد که به آن afferent limb failure می‌گویند: داده‌ها ثبت شده‌اند، ولی هشدار به کسی که می‌توانست کاری بکند نرسیده است.

علت‌های شایعش: نگرفتن کامل علائم حیاتی، محاسبه نکردن نمره، و تردید در تماس با سنیور. سومی مشکل فرهنگی است، نه بالینی.

دو تأکید تازه در گایدلاین ۲۰۲۵

۱. مسیر تشدید برای بیمار و خانواده. علاوه بر نظام هشدار کادر درمان، باید راهی وجود داشته باشد که خود بیمار یا خانواده‌اش بتوانند نگرانی‌شان را تشدید کنند — بدون آنکه از فیلتر تیم مراقبت‌کننده رد شود. خانواده اغلب زودتر از مانیتور متوجه تغییر می‌شود.

۲. debrief ساختاریافته و داده‌محور. نه فقط گفت‌وگوی پس از حادثه، بلکه ثبت و تحلیل داده‌های عملکرد تیم — کسری فشردن، زمان تا نخستین شوک، زمان تا آدرنالین — و بازخورد منظم به تیم. این، تنها راه شناخته‌شده برای بهتر شدن کیفیت احیا در طول زمان است.

دربارهٔ DNACPR

تصمیم دربارهٔ احیا نباید در لحظهٔ ایست گرفته شود. در هر بیمار شکننده، با بیماری پیشرفته، یا با پیش‌آگهی محدود، این گفت‌وگو باید از پیش انجام و مستند شده باشد — همراه با تعیین روشن سقف درمان برای بقیهٔ مداخلات.

نبودِ تصمیم مستند، یعنی احیا انجام می‌شود.

منابع و گایدلاین‌ها ۲
  1. In-hospital Resuscitation Guidelines — Resuscitation Council UK (2025)
  2. National Early Warning Score (NEWS) 2 — Royal College of Physicians (2017)
برای مطالعهٔ بیشتر ۲

آزمون کوتاه

یک گزینه را انتخاب کن؛ پاسخ و توضیح بلافاصله نمایش داده می‌شود.

۱. در احیای داخل بیمارستانی، نخستین اقدام پس از تشخیص بی‌پاسخ بودن بیمار چیست؟

در بیمارستان، کمک نزدیک است و باید بی‌درنگ خبر شود. ترک بیمار برای آوردن وسایل، خطای شایعی است — فریاد بزن، زنگ اضطراری را بزن، و کسی را به‌طور مشخص مأمور فعال‌سازی تیم احیا و آوردن ترالی و دفیبریلاتور کن. خودت کنار بیمار بمان و فشردن را شروع کن. دستور کلی به جمع («یکی کمک بیاورد») کار نمی‌کند؛ به فرد مشخصی بگو.

۲. تفاوت اصلی احیای داخل بیمارستانی با احیای خارج از بیمارستان چیست؟

مهم‌ترین تفاوت، فرصت پیشگیری است. بخش بزرگی از ایست‌های داخل بیمارستانی، در ساعات پیش از خود، علائم حیاتی غیرطبیعی و نشانه‌های وخامت داشته‌اند. نظام هشدار زودهنگام و تشدید به‌موقع مراقبت، بیش از هر مهارت احیایی، جان نجات می‌دهد. تشخیص بیمار بدحال · NEWS2.

۳. در تیم احیای داخل بیمارستانی، نقش رهبر تیم چیست؟

رهبر تیم که درگیر یک کار دستی شود، تصویر کلی را از دست می‌دهد. وظیفهٔ او: تقسیم صریح نقش‌ها، پایش کیفیت فشردن و کوتاهی وقفه‌ها، نگه داشتن ریتم دو دقیقه‌ای، مرور بلند علل برگشت‌پذیر، شنیدن پیشنهادهای تیم، و تصمیم‌گیری دربارهٔ ادامه یا توقف. ارتباط حلقه‌بسته — دستور، تکرار، و تأیید انجام — خطا را کم می‌کند.

۴. در بیمار بستری که دچار ایست شده، چه چیزی باید پیش از شروع احیا بررسی شود؟

تصمیم دربارهٔ احیا باید پیش از وقوع ایست گرفته و در جای مشخص و قابل‌دسترس مستند شده باشد — نه در لحظهٔ بحران جست‌وجو شود. اگر چنین مستندی وجود دارد و معتبر است، باید رعایت شود. در نبود اطلاعات روشن، پیش‌فرض، شروع احیاست؛ و اگر اطلاعات بعداً روشن شد، می‌توان توقف کرد. همین، دلیل اهمیت گفت‌وگوی زودهنگام دربارهٔ سقف درمان است. سقف درمان.

۵. پس از پایان احیا در بیمارستان، چه اقداماتی لازم است؟

پس از ROSC، کار تازه شروع می‌شود: مراقبت هدفمند پس از احیا و انتقال به محیط پایش‌شده. در صورت فوت: اطلاع‌رسانی با حضور و زمان کافی، و حمایت خانواده. در هر دو حالت: مستندسازی دقیق، debrief کوتاه تیم (که هم یادگیری است و هم حمایت روانی)، و بازبینی اینکه آیا نشانه‌های هشدار پیش از ایست وجود داشته و پاسخ به‌موقع داده شده است. مراقبت پس از احیا.

سلب مسئولیت

این مطالب صرفاً برای آموزش کادر درمان تهیه شده و جایگزین قضاوت بالینی، پروتکل بیمارستان محل خدمت شما یا مشورت با متخصص نیست. پیش از اجرای هر دوز یا مداخله، آن را با منبع رسمی و پروتکل مرکز خود تطبیق دهید.